سنگاپور این طور برنامه ریزی کرده که آزادسازی کربن را تا سال ۲۰۵۰ میلادی نصف کند. برای تحقق این هدف، چاره ای وجود ندارد جز آن که مصرف شدید انرژی برای دستگاه های خنک کننده و تهویه هوا در سنگاپور کاهش بیابد

آینده نگر/ منبع: بلومبرگ
کلمه تِنگاه را به خاطر بسپارید؛ چون در آینده آن را زیاد خواهید شنید. تنگاه در زبان مالایی به معنی «مرکز» است و این شهری است که دولت سنگاپور می خواهد برای آینده بسازد. مزارع شهری، خودروهای برقی، جمع آوری مدرن زباله ها، وجود هواسازهای خورشیدی و معماری های سبز پیشرفته، مهم ترین ویژگی های این پروژه عظیم برای ساختن شهر آینده اند.
سنگاپور با مساحت بسیار کوچکش (که حتی از شهر نیویورک هم کم تر است) تولیدکننده کربن بسیار زیادی است؛ به طوری که کشورهایی با پنجاه برابرِ مساحت سنگاپور عملاً به اندازه همین کشور کوچک در آزادسازی کربن نقش دارند. بنابراین جای تعجبی ندارد که سنگاپور این طور به دنبال ساخت شهر آینده است؛ شهری که از لحاظ مصرف انرژی، آب و تولید زباله کاملاً با شهرهای امروزی فرق داشته باشد.
سنگاپور این طور برنامه ریزی کرده که آزادسازی کربن را تا سال ۲۰۳۰ کاهش دهد و تا سال ۲۰۵۰ میلادی آن را نصف کند. برای تحقق این هدف، چاره ای وجود ندارد جز آن که مصرف شدید انرژی برای دستگاه های خنک کننده و تهویه هوا در سنگاپور کاهش بیابد؛ و در آب و هوای مرطوب و گرمای استوایی این کشور، چنین هدفی واقعاً چالش برانگیز است.
نقل است که لی کوان یو نخست وزیر و مؤسس سنگاپور، دستگاه تهویه مطبوع را بزرگ ترین ابداع بشر در قرن بیستم میلادی خوانده است. سنگاپور بیشترین تعداد دستگاه های خنک کننده به ازای هر نفر را در منطقه جنوب شرقی آسیا (با هوای مرطوب) دارد. از آنجا که دمای استوایی در این شهر در طول سال ۲۷ درجه و بالاتر است، میزان انرژی که برای خنک نگه داشتن آن کشور مصرف می شود بر اساس پیش بینی ها بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۳۰ به میزان ۷۳ درصد افزایش نشان میدهد.